Wanneer we de moed hebben om eerlijk te zijn tegenover mensen die dicht bij ons staan, maar met wie we het op een diepgeworteld niveau oneens zijn, en van hen dezelfde openheid verwachten, ontstaat de ruimte om elkaar echt te begrijpen en krijgen we de kans om samen te ontdekken waar die meningsverschillen vandaan komen. Een van de mooiste privileges van het mens-zijn is wanneer iemand je toelaat om de wereld door hun ogen te bekijken. Als we daar beiden toe bereid zijn – ik kijk door jouw ogen en jij door de mijne – besef je dat je in een compleet andere film leeft. Hoe is het mogelijk dat twee mensen, die in dezelfde wereld en in ditzelfde kleine land wonen, zulke verschillende films zien als het gaat om hun werkelijkheid?

Om die bruggen te slaan hebben we gesprekken nodig. Positief benaderd zijn gesprekken dé verbindende kracht in onze maatschappij; negatief gezien blijft, als in conflict het gesprek onmogelijk is, geweld de enige overgebleven weg.

Mijn belangrijkste motivatie om Good Faith Conversations op te richten ontstond dan ook uit een persoonlijk conflict.
Tijdens de pandemie was er ineens die kerstavond waarin ik lijnrecht tegenover mijn ouders kwam te staan. Hun ideeën over “hoe om te gaan met de situatie” en hoe we die situatie überhaupt moesten interpreteren, botsten met de mijne. En het ging ergens om; de emoties liepen hoog op en we besloten om verdere escalatie te voorkomen en er niet meer over te praten.
Het was vreemd: ik had mijn eigen logica en intuïtie gevolgd en bevond me ineens tegenover de mensen van wie ik hield. Mensen die ook hun eigen logica en intuïtie volgden en waarvan ik zeker wist dat ze het goede met zowel mij als zichzelf voorhadden.
De “ander”, die we normaal gesproken niet echt kennen en over wie we zo makkelijk kunnen oordelen, was ineens heel dichtbij gekomen.

In die tijd speelden mijn goede vriend Kassen en ik al met het idee om, vanuit de behoefte aan verbindende gesprekken tussen conflicterende opinies, zelf een initiatief te starten. Zo ontstond de naam “Good Faith Conversations” en de onderliggende ideeën.

Wat begon als een conflict werd hierdoor een zoektocht naar verbinding.
In de maanden na kerst, toen de gemoederen iets bekoeld waren, maakten mijn vader en ik lange wandelingen met als intentie om samen uit te zoeken hoe we weer een waardevol gesprek konden voeren, juist over de onderwerpen waarover we het niet met elkaar eens waren; wat de voorwaarden daarvoor waren en welke gesprekstechnieken daarin wel en niet werkten. Een deel van die ervaringen zit nu ook in de opzet van Good Faith gesloten.

Met Good Faith conversations willen we binnen Nederland en online hét podium worden waar de ogenschijnlijk onmogelijke gesprekken wél plaatsvinden. Altijd oprecht, altijd integer, altijd met het doel om te verbinden en te verdiepen. Dit soort gesprekken zijn nodig om gezamenlijk een koers te bepalen. Of op zijn ouderwets gezegd: samen de dijk te bewaken.

Inmiddels hebben we een organisatie met een hecht en groeiend team van vrijwilligers. Good Faith conversations is een onderzoek, een tegenbeweging van polarisatie, het is een stap naar een betere wereld. Het mag een beweging worden die verbinding brengt en breed gedragen wordt; als voorbeeld mag dienen; het mag falen en we mogen er van leren, het mag een begrip worden met een duidelijk ijkpunt: een beweging naar verbinding binnen onze maatschappij.

Ik houd niet van discussie programma’s, ik houd niet van discussiëren, ik kán dat niet. Ik vind dat ik eigenlijk altijd gelijk heb en dat heb ik vaak ook. 🙂

Mijn ideeën over de zich door de wereld opgedrongen onderwerpen worden zorgvuldig in mijn binnenkamers uitgespit en uitgebroed en zijn mij heilig.

Ze vertegenwoordigen wie ik ben, hoe ik mijzelf zie, hoe ik gezien wil worden door de wereld. Dus kom daar niet aan ajb. Ik heb een duidelijk beeld voor ogen van wat goed en slecht is, van wat wel en niet gewenst is, van wat er nodig is om de wereld leefbaarder te krijgen en eerlijk gezegd heb ik weinig hoop dat dat een mogelijkheid van slagen heeft. In ieder geval niet op korte termijn. En het gaat zeker niet helpen om iedereen te proberen te overtuigen van mijn gelijk. Dus ik mijd discussies.

Ik houd van projecten, ik houd van samen met een project bezig zijn, ik ben geïnteresseerd in het ontwikkelen van zinvolle creatieve oplossingen die een antwoord kunnen geven op wat deze tijd van ons vraagt. Ik geloof in projecten die voortkomen uit een sterke innerlijke motivatie, zoals een droom die je niet loslaat.

Zo’n project is Good Faith Conversations, voortgekomen uit de droom dat het toch mogelijk moet zijn om met elkaar in discussie te gaan zonder in polarisatie te verzanden.

Het project zelf is een experiment, een try out, is zelf ook een Good Faith Conversation. We opereren vanuit de droom, vanuit een idee, een vaag richting gevoel en langzaam maar zeker tekent zich iets af. We gaan met elkaar in discussie, over wat de volgende stap zou moeten kunnen zijn om deze droom op de rails te krijgen. Vanuit goed vertrouwen, en hoe moeilijk blijkt dat te zijn.

Dit proces, deze intentie, deze interactie, is precies wat GFC is. We gaan met elkaar in gesprek, we laten twee mensen en een publiek met elkaar in gesprek gaan in goed vertrouwen dat polarisatie niet persé DE uitkomst is.

We blijven nieuwsgierig naar deze uitkomst, nodigen elkaar uit de eigen heilige huisjes uit te komen en de werkelijkheid te accepteren dat we allemaal anders zijn, anders denken en dat dat is waar we het mee moeten doen. En het blijkt dat dat heel goed mogelijk is, kom maar eens kijken…

Een uitspraak waar ik de laatste paar jaar veel aan moest denken is ééntje van Sigmund Freud; “Beschaving begon met de eerste die een verwensing slingerde in plaats van een steen.”. Dat is een wat uitdagende stelling; zo beschaafd vind ik beledigingen niet, maar het drukt iets heel belangrijks uit; zodra we beginnen met communiceren zijn we geweld aan het vermijden, en veel van onze beschaving lijkt daarop gericht. Zelfs extreme vormen van communicatie, zoals bijvoorbeeld rechtzaken, richten zich er op conflicten geweldloos op te lossen. Dat is wat mij zo beangstigd aan het onbespreekbaar verklaren van inzichten, of te weigeren om met andersdenkenden te praten; er gaat een dreiging uit van het van de tafel nemen van de vreedzame optie.

Nou heb ik niet de illusie dat we het altijd met iedereen eens kunnen worden als we maar lang genoeg praten over onze waarden, motivaties, hoe we bepalen wat we als geloofwaardig, of zelfs als feit zien, enzovoort. Misschien hoeft dat ook niet; misschien volstaat het wel om duidelijk te maken dat we bereid zijn tot zo’n proces, tot onszelf verklaren en luisteren naar anderen, om vreedzaam samen te kunnen leven.

Rond mijn twintigste las ik Nietzsche’s ‘The Gay Science’. Ik zal bekennen dat mij weinig van het boek is bijgebleven, maar wat ik niet ben vergeten is het gevoel van herkenning tijdens het lezen. Woorden geschreven door een man die een lange tijd in isolatie heeft geleefd en een verse blik op de wereld heeft opgedaan. Een beetje als de onbekende geur van je eigen huis wanneer je na een lange vakantie thuiskomt. Waarom was me dat nooit eerder opgevallen?

Sindsdien heb ik me toegewijd aan de deconstructie van veel van mijn denkbeelden. Waarom denk ik zo? Waar komen deze gedachtes vandaan en hoe valideer ik ze? Door afstand te nemen. Wat Nietzsche de ‘Self-Renouncer’ noemt; een mens die actief speurt naar het falen in zijn doen en denken. Dat klinkt nobeler dan dat het is en ik moet er vaak voor waken dat ik het kind niet met het badwater weggooi. Gelijkgezindheid is immers wat ons als mensen aan elkaar hecht.

Toch bekruipt het gevoel me vaak dat ik te anders ben gaan denken. Dat ik de connectie ben verloren met mijn medemens in de zoektocht naar een nevelachtig beeld van elevatie. Ik hoor mezelf uitspraken doen zonder waardeoordeel en met goede bedoelingen, maar desondanks als choquerend worden ontvangen. Geloof je dan niet in democratie? Niet echt, nee. Maar niet vanuit een anarchistisch denkbeeld. Schoppen om anders te zijn is ook maar zo hetzelfde.

Waarom ik denk zoals ik doe leg ik eenieder graag uit, mits de waardeoordelen uitblijven. Een gesprek waarbij niet geluisterd wordt is wat mij betreft van korte duur. Gelukkig heb ik bij Good Faith Conversations een luisterend oor gevonden.